Τα Πιο Συγκινητικά & Σοφά Λόγια, Ποιήματα & Ρητά Για Τη Μαμά

Πώς να αποτυπώσεις σε λίγες λέξεις τόσα συναισθήματα; Μάνα ή μαμά, μητέρα ή μανούλα, όπως και να τη φωνάζεις, τα λόγια είναι φτωχά για να της πεις πώς νιώθεις. 

Σε αυτό το άρθρο του Parents Hub, συγκεντρώσαμε συγκινητικά λόγια για τη μαμά, αυτό τον άνθρωπο στη ζωή μας που έχουμε ταυτίσει με τρυφερότητα και φροντίδα. Ας ευχηθούμε λοιπόν όσα έχουμε στην καρδιά μας στο πρόσωπο εκείνο που μας συνοδεύει από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας.

Είτε θέλεις να της αφιερώσεις ένα μήνυμα, είτε απλώς να θυμηθείς τη δύναμη της μητρικής αγκαλιάς, αυτά τα λόγια είναι ένας μικρός φόρος τιμής στον πρώτο άνθρωπο που μας έδειξε τι θα πει αγάπη.

Αν ψάχνετε ευχές για τη γιορτή της, τα γενέθλιά της ή τη γιορτή της μητέρας, δείτε και τα παρακάτω άρθρα:

• Ευχές για τη γιορτή της μητέρας
• Ευχές για γενέθλια

Τα Πιο Συγκινητικά Λόγια Για Τη Μαμά

Οι παρακάτω ιδέες είναι μικρές, μα πολύτιμες πράξεις αγάπης: μια ζωγραφιά, ένα γράμμα, μια αγκαλιά. Ένας τρόπος να πεις “σ’ αγαπώ” χωρίς λόγια – αλλά με όλη σου την καρδιά. Δε χρειάζεται καν κάποια αφορμή.

• Είσαι η πρώτη φωνή που άκουσα, η πρώτη αγκαλιά που με έχει ζεστάνει και η ψυχή που με συνοδεύει, σιωπηλά και ακούραστα, σε κάθε βήμα της ζωής μου. 
• Κάποιες φορές ξεχνώ να σου πω “ευχαριστώ”, να σου δείξω πόσα σημαίνεις για μένα. Μπορεί οι ρυθμοί της καθημερινότητας να με παρασύρουν, αλλά η αγάπη μου για σένα παραμένει σταθερή και άνευ όρων.
• Μου έδωσες τα πάντα χωρίς να ζητήσεις τίποτα. Μου χάρισες την αγάπη σου, τη φροντίδα σου και τη δύναμή σου, βάζοντας πάντα εμένα πάνω από εσένα. Το μόνο που ζητούσες ήταν να είμαι καλά. Σε ευχαριστώ, μαμά.
• Μαμά, είσαι ο πρώτος άνθρωπος που με πίστεψε, ακόμα και όταν εγώ αμφέβαλλα για τον εαυτό μου. Η δύναμή σου μου έδωσε φτερά, και η πίστη σου με έκανε να ονειρεύομαι.
• Η αγκαλιά σου είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου όλα ησυχάζουν. Εκεί μέσα ένιωσα για πρώτη φορά ασφάλεια, αποδοχή και άνευ όρων αγάπη.
• Κάθε σου βλέμμα έκρυβε μια σιωπηλή κατανόηση. Δεν χρειαζόταν να πεις πολλά – ήξερες πότε πονούσα και πότε χρειαζόμουν απλώς να μείνεις δίπλα μου.
• Μου έδωσες αξίες, αρχές και αγάπη με όλη σου την καρδιά. Μεγάλωσα με την καθοδήγησή σου και η φωνή σου ζει μέσα μου, σαν πυξίδα σε κάθε μου απόφαση.
• Δεν είπες ποτέ «κουράστηκα», παρόλο που σε είδα να λυγίζεις. Η δύναμή σου ήταν σιωπηλή, αλλά ανίκητη – όπως μόνο η αγάπη μιας μάνας μπορεί να είναι.
• Στα πιο δύσκολα μου, ήσουν πάντα εκεί, χωρίς να σου το ζητήσω. Η παρουσία σου ήταν το σταθερό μου έδαφος όταν όλα γύρω μου έμοιαζαν να καταρρέουν.
• Με έμαθες τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα, να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις, να στηρίζεις χωρίς να φαίνεσαι.
• Κάθε σου θυσία, κάθε αϋπνία, κάθε σιωπηλό σου δάκρυ χαράχτηκε στην ψυχή μου. Χάρη σε εσένα ξέρω τι θα πει ανιδιοτέλεια.
• Ακόμα κι όταν σε πλήγωσα, με κοίταζες με καλοσύνη. Η συγχώρεσή σου με δίδαξε πώς να είμαι καλύτερος άνθρωπος.
• Μαμά, δεν υπάρχουν λόγια που να χωρούν την ευγνωμοσύνη που νιώθω. Μόνο ένα “σε ευχαριστώ” που βγαίνει από τα βάθη της καρδιάς μου – για όλα.

Ρητά Και Σοφά Λόγια Για Τη Μητέρα

• “Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου.” Οδυσσέας Ελύτης
• “Μόνο αφού γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση.” Erma Bombeck
• «Η μητέρα είναι το όνομα του Θεού στα χείλη και στις καρδιές των μικρών παιδιών.» William Makepeace Thackeray
• Όταν είσαι μητέρα, ποτέ δεν είσαι μόνη στις σκέψεις σου. Πάντα σκέφτεσαι δυο φορές: τη μία για τον εαυτό σου και την άλλη για το παιδί σου. Sophia Loren
• «Όλα όσα είμαι, ή ελπίζω να γίνω, τα οφείλω στη μητέρα μου.» Abraham Lincoln
• «Η καρδιά της μητέρας είναι μια άβυσσος στο βάθος της οποίας βρίσκουμε πάντα συγχώρεση.» Honoré de Balzac
• «Η μάνα δεν ξεχνά, δεν εγκαταλείπει, δεν προδίδει ποτέ.» Νικηφόρος Βρεττάκος
• «Ο θεός δεν μπορούσε να είναι παντού, κι έτσι έπλασε τη μητέρα.» Εβραϊκή παροιμία
• «Της μάνας η αγκαλιά χωράει όλο τον κόσμο.» Ελληνική παροιμία
• «Η αγκαλιά μιας μητέρας διαρκεί πολύ μετά από τότε που αφήνει τα χέρια της.» Άγνωστος
• «Μητέρα: η πιο όμορφη λέξη στα χείλη της ανθρωπότητας.» Khalil Gibran
• «Όταν κοιτάς τη μητέρα σου, κοιτάς την πιο αγνή αγάπη που θα γνωρίσεις ποτέ.» Mitch Albom
• «Όσο ζει η μάνα, έχεις πάντα μια πατρίδα.» Ρίτσαρντ Νικολάου Χολ
• «Καμιά γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει τη δύναμη, την ομορφιά και τον ηρωισμό της μητρικής αγάπης.» Edwin Chapin
• Η απόφαση να κάνεις παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις να αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα. Elizabeth Stone
• «Η μητέρα είναι το μόνο πρόσωπο που δεν σε ξεχνά ποτέ – ακόμα κι όταν εσύ ξεχνάς τον εαυτό σου.» Άγνωστος
• «Η αγάπη της μάνας είναι η μόνη που δεν μετριέται, δεν τελειώνει και δεν ξεχνιέται.» Ελληνικό γνωμικό
• «Μια μητέρα καταλαβαίνει αυτό που ένα παιδί δεν λέει.» Εβραϊκή παροιμία
• “Οι περισσότερες μητέρες είναι φιλόσοφοι από ένστικτο.” Χάριετ Μπίτσερ Στόου
• “Δεν υπάρχει τρόπος να γίνεις τέλεια μητέρα, υπάρχουν όμως εκατομμύρια τρόποι να γίνεις καλή.” Τζιλ Τσώρτσιλ
• “Αν τα κάνεις μαντάρα με την ανατροφή των παιδιών σου νομίζω πως οτιδήποτε άλλο και να κάνεις καλά δεν έχει μεγάλη σημασία.” Τζάκι Κένεντι Ωνάση
• “Η μητέρα είναι αυτό το πρόσωπο που βλέποντας ότι υπάρχουν μόνο τέσσερα κομμάτια πίτα για πέντε άτομα, λέει ότι ποτέ δεν της άρεσε η πίτα.” Τενέβα Τζόρνταν

Συγκινητικά Ποιήματα Για Τη Μαμά Από Έλληνες Ποιητές

Όλες εκείνες οι γυναίκες που αναλαμβάνουν με τόση δύναμη και ανιδιοτέλεια τον ρόλο της μητέρας, που προσφέρουν αδιάκοπα τον εαυτό τους με πολλούς τρόπους, που δεν σταματούν ποτέ να χαρίζουν αγάπη, ενέργεια και στήριξη στα παιδιά τους, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους ποιητές της χώρας μας.

Γεώργιος Βιζυηνός: Η μητέρα

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί, 

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

 

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

 

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό, 

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

 

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

 

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω

και τι να κάμω μ’΄οδηγεί.

 

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Τύψεις (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει

η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι

τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου

από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:

δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια

φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα

λόγια πιο πρόστυχα κι απ’ τις χειρονομίες –

μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου

όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω

μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει

βουβή ξενυχτισμένη και χλομή

Προς την μητέρα μου (Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1873)

Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽  ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽  ὅπου κι ἂν περάσει,
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽  ἀφρισμένη,
παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽  ἀράξω
μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω
τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽  ἀγναντέψω.
Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω
κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο
εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη
π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

Κι ἐκείνη μ᾽  ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:
Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ  γεννήθης
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες
ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.

Δέησις (Κ.Π. Καβάφης)

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.—

H μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει 

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί

για να επιστρέψει γρήγορα και να ’ν’ καλοί καιροί—

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.

Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,

ξεύροντας πως δεν θα ’λθει πια ο υιός που περιμένει.

Μητέρα μου (Μαρία Πολυδούρη)

 Μητέρα μου, πόσο φρικτὰ βαραίνει
ἡ μοίρα σου στὸ νεανικό μου στῆθος.
Ὅλοι μου οἱ πόνοι καταφεύγουν πλῆθος
γύρω στὴ θύμησή σου ποὺ πικραίνει.

Ἐμένα, ποὺ σὲ δέχτηκα εὐλογία
κ᾿ ἔγινα τὸ θαυμάσιο ὁμοίωμά σου,
ἂς μὲ δεχτῆ σὰ νἆμαι ἁμάρτημά σου
ἡ μνήμη σου, μαρτυρικὴ κι᾿ ἁγία.

Στὴ μοίρα σου, ποὺ γνώρισα σὲ μένα,
τὴ σπαραγμένη σκέψη μου προσφέρω.
Μὰ στὴν καρδιά μου μόνο ἐγὼ θὰ ξέρω
πόσους μετροῦν νεκροὺς τἀγαπημένα.

Μητέρα μου, πόσο μου λείπεις τώρα
ποὺ πνιχτικό, βαθὺ σκότος θὰ γίνη
στὴ μάταιη ζωή μου ποὺ ὅλο σβήνει…
Ἄχ, πώς μου λείπεις σὲ μία τέτιαν ὥρα.

Θυμάμαι (Μάνα) (Τάσος Λειβαδίτης)

Θυμάμαι το 36

κάθε βράδυ μόλις κατάφερνε ο πατέρας να φέρει ένα καρβέλι ψωμί.

Άχνιζαν στο τραπέζι λίγες βραστές πατάτες .

Μα καθώς άρχιζε να μας μιλάει για την Ισπανία που πολεμούσε

τ’ άδειο τραπέζι γέμιζε μονομιάς σημαίες, οδοφράγματα, τραγούδια

νοιώθαμε να χορταίνουμε .

Η μάνα ακούμπαγε το μπάλωμα στα γόνατα κι άκουγε σιωπηλή.

 

Μάνα, που είσαι , μάνα

έζησες όλες σου τις μέρες με δάκρυα

έζησες όλα τα βράδια σου με μια κούπα φασκόμηλο και μια φέτα ψωμί

ήμουν μεγάλος, άντρας πια, κι έκλαψα σαν μικρό παιδί

σαν έμαθα πως είχες κάποτε ζητιανέψει

για μας μάνα

μάνα

ο άνεμος σάρωνε το στρατόπεδο

πεθαίναμε απ’ την πείνα και την παγωνιά

μα εγώ έβρισκα λίγο απάγκιο γιατί μου ‘στελνες την έγνοια σου.

 

Τώρα έφυγες , μάνα, δίχως να σε δω.

Πέθανες την ώρα που έτρωγα με τα μάτια τον ορίζοντα

πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα

να βρω κατά πού πέφτει το σπίτι μας

να βρω μια μικρή σπίθα απ’ το μεγάλο τζάκι της στοργής σου.

 

Μα απόψε, συγχώρα με, σε νοιώθω, μάνα, και σένα πολύ μακριά.

Απόψε νοιώθω σαν να μην είμαι πια δικό σου παιδί.

Είναι τα εκατομμύρια αδέρφια μου κι ο αγώνας μας που σαν μια γόνιμη φαρδιά κοιλιά με γέννησε σ’ αυτό το σταυροδρόμι που φυσάει.

 

Και το τραγούδι μου γεννήθηκε μες στα αίματα όπως γεννιέται μια σημαία…

Η τρελή μάνα ή το κοιμητήριο (Διονύσιος Σολωμός)

(απόσπασμα)

 

Τώρα που η ξάστερη

νύχτα μονάχους

μας ηύρε απάντεχα,

και εκεί στους βράχους

σχίζεται η θάλασσα

σιγαλινά.

 

Τώρα που ανοίγεται

κάθε καρδία

στη λύπη, ακούσετε

μίαν ιστορία,

που την αισθάνονται

τα σωθικά.

 

Σε κοιμητήριο

είναι στημένα

δύο κυπαρίσσια

αδελφωμένα

που πρασινίζουνε

μες στους σταυρούς.

 

Όταν μεσάνυχτα

καταβουίζουν

οι ανέμοι, αν τα ’βλεπες

πώς κυματίζουν,

έλεες πως κράζουνε

τους ζωντανούς.

 

Δύο αδέλφια δύστυχα

κοιμούνται κάτου

τον ανεξύπνητον

ύπνον θανάτου,

κι έχασε η μάνα τους

τα λογικά.

Τα μαύρα! επαίζανε

εκεί όπου στέκει

ο πύργος, κι έπεσε

τ’ αστροπελέκι,

κι άψυχα τ’ άφησε

τα θλιβερά.

 

Ροδοστεφάνωτα,

ασπροεντυμένα,

τα κατεβάσανε

αγκαλιασμένα

μέσα εις την ύστερη

αλησμονιά.

 

Δεν άκουες βάβισμα

χαμένου σκύλου·

πουλιού δεν άκουες

λάλημα, ή χείλου,

ή κλωνοφλίφλισμα

να πνέει τερπνά.

 

Νερομουρμούρισμα

οπού αναβρύζει

και τσ’ επιτύμβιες

πέτρες δροσίζει

μόλις αντίσκοβε

τη σιγαλιά.

 

Θανής δεν έμνεσκαν

άλλα σημεία

πάρεξ του λίβανου

η μυρωδία

οπού εχυνότουνε

στην ερημιά.

Ο αποχαιρετισμός της μάννας (Ιωάννη Πολέμη)

Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου

σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου.

Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι,

γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη.

 

Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις

καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις.

Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο,

σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω.

 

Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα,

δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα.

Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι,

μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι.

 

Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει,

ὡστόσο

Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω.

Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι,

νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.

Ποιήματα για τη μάνα, μητέρα μαμά: Βιογραφικός Πίνακας (Στη μάνα μου)

(Κική Δημουλά)

Το σπίτι
κοιτάζει τον δημόσιο δρόμο
και τη θάλασσα
με λογική τεσσάρων παραθύρων,
χαμογελώντας στερεότυπα
μ’ ένα πλατύ πορτοκαλί
μπαλκόνι.

Σ’ αυτό το μπαλκόνι
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο
εκθέτει.

Ο χρόνος το συνέγραψε
χωρίς έξαρση
από νύχτα σε νύχτα
σε γλώσσα πόνου ρέουσα
γεμίζοντας
κατεβατά φθοράς.
Κι ούτε ένα λάθος γέλιου.

Κάθεται
άκρη άκρη στην καρέκλα
να μην επιβαρύνει το απόγευμα
μ’ όλο το βάρος της κατάκοιτης καρδιάς της,
ίσα ίσα να υπάρχει
σταματημένη μέσα στη ζωή της
από μιάν άπνοια τύχης,
ίσα ίσα για ν΄αντέξει τώρα
της έκπληξής της το σπασμό:

“Υπάρχουν θάλασσες
καράβια νευρικά
που σπρώχνουν λύσεις
στο ανεμπόδιστο;
Και άνεμοι που ξεριζώνουνε τα στάσιμα;
Κι αυτά τα εύληπτα που πίνει χρώματα
το αλκοολικό απόγευμα
υπάρχουν;” Δεν το ‘ξερε.
Δεν το ‘ξερε η ζωή της.

Τώρα
αποτολμά μιά κίνηση παράξενη:
λίγο το σώμα ρίχνει εμπρός,
το ξαναφέρνει πίσω,
βαριά κωπηλασία μνήμης κάνει,
γιαλό γιαλό τα δάκρυά της.

Σιγά σιγά
απόγευμα, πρόσωπο και μπαλκόνι
από το σούρουπο υποσκάπτονται.
Το σχήμα τους παραφρονεί.
Σε χώρο θάμπους κλείνονται
να μην μπορούν να μπουν άλλο τα μάτια μας.
Νυχτώνει.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Η μάνα μου κι ο Σατανάς

Τη μεγάλη Παρασκευή

η Παναγιά ξαναγίνεται το πρόσωπο της ημέρας

και η δική μου μάνα ξεμαρμαρώνει.

Δε φοράει πια εκείνο το ροζ

που τη θάψανε

κι ούτε κατεβαίνει ολοένα

με το κουτί της μαζί.

Τη Μεγάλη Παρασκευή

η μάνα μου ζωντανή, ζεστή σαν το κερί

φοράει το τετριμμένο και μαζί το άλλο.

Το νύχι της το προτελευταίο

παχουλό στις άκρες σαν το δικό μου

Άγνωστη

όταν κρυφοσκεπτόταν

και κρυφοαμάρτανε

μακριά μου

σαν άρχιζε τον ατέλειωτο θάνατό της

Ο δαίμονας (Μίλτος Σαχτούρης)

Το μυαλό μου κουρασμένο

 

πως έπεσα

και τσακίστηκα

 

τώρα

με δεκανίκια

χρυσά τρίγωνα χρυσά τετράγωνα

γύρω κρεμνάω

 

τώρα η άσπρη φίλη μου, μαύρο φάντασμα

τώρα η μαύρη φίλη μου, άσπρο φάντασμα

 

κι εκείνη που χάθηκε μετ’ ασημένιο καρφί

στον ποταμό

 

δεν ξέρω ποιός; ο ήλιος ή το χιόνι

 

δεν ξέρω ποιά; τα χελιδόνια ή τα σπουργίτια 

 

μετράω ολοένα μετράω

η μητέρα μου ολοένα κλαίει

μετράει η μητέρα μου ολοένα κλαίει

Σαν τη μητέρα, αλήθεια (Γιώργος Ιωάννου)

Πηγαίνει αργά στο σινεμά,

μάλιστα στον εξώστη.

Σ’ έργα κατά προτίμηση, βουβά

και θαμπωμένα. Κι εκεί

– μέσα στους τόσους εξευτελισμούς –

η μόνη του χαρά να βλέπει τις γυναίκες

της γενιάς γύρω απ’ το τριάντα.

Με κείνα τα βαθιά καπέλα,

με τις σειρές τα περιδέραια,

τα μάτια, τα κοντά μαλλιά∙

με τις ψιλές γλυκιές φωνές,

με τις κινήσεις τους τις μητρικές.

 

Σαν τη μητέρα, αλήθεια∙

σαν τη μάνα του

των πρώτων παιδικών του χρόνων…

 

Τότε που τον φωνάζανε μοναχογιό.

Ποιήματα για τη μάνα, μητέρα, μαμά: Ξεπροβόδισμα (Κώστας Καρυωτάκης)

— Ἀγάπη μου, ἤσουνα παιδί· παιδί μου, εἶσαι ἄντρας τώρα·

σῦρε, ἀκριβέ μου, στὸ καλό, μὴ σὲ προφτάσει ἡ μπόρα.

 

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.

 

— Παιδί μου, ὅλοι θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὄρθιος καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

 

— Μάνα, ὁ χειμῶνας ρυάζεται κ᾿ ἡ νύχτα ἀγκομαχάει·

μὲ δένει, μάνα, μιὰ ντροπή, κ᾿ ἕνας καημὸς μὲ πάει.

 

— Βλέπε, παιδί μου, πάντα ὀμπρός. Τὸ χτὲς μὴ σὲ πικραίνει.

Τώρα ἡ ζωὴ σὰν ἄλογο στὴν πόρτα σὲ προσμένει.

 

— Μάνα, οἱ ἄνεμοι ρίξανε τοῦ δρόμου τὸ πλατάνι·

μὲ τρώει, μανούλα, ἡ θύμηση, κι ὁ πόνος μὲ δαγκάνει.

 

— Παιδί μου, ὅλου θὰ φύγουνε· κι ἂν μείνεις τελευταῖος;

σῦρε· καὶ πάντα νά ῾σαι ὀρθὸς καὶ πάντα νά ῾σαι ὡραῖος.

 

— Μάνα μου, κοίτα, ἐνύχτωσε· πῶς νὰ κινήσω; βρέχει·

μάνα, μιὰ θλίψη μὲ κρατεῖ καὶ μία τρομάρα μ᾿ ἔχει.